Çevre bilimciler Inge Schrijver, Rutger Hoekstra ve Paul Behrens tarafından yürütülen çalışmada, dünyanın en varlıklı kesiminin tüketim alışkanlıklarının yol açtığı çevresel tahribatın ekonomik karşılığı hesaplandı. Karbon salımı, biyoçeşitlilik kaybı, su kullanımı ile azot ve fosfor döngüsüne etkiler analiz edilerek toplam maliyet yıllık 1,7 ila 5,7 trilyon dolar arasında değerlendirildi.
Araştırmada, en zengin yüzde 10’un kişi başına yıllık “çevre borcunun” 2 bin 300 ile 7 bin 500 dolar arasında değiştiği belirtildi. Bu hesaplamanın, çevreye verilen zararı ekonomik terimlerle görünür kılmayı amaçladığı ifade edildi.
Çalışmaya göre, küresel çevresel maliyetin en büyük kısmını yüzde 47 ila 56 oranıyla biyoçeşitlilik kaybı oluştururken, iklim değişikliği yüzde 36 ila 45 arasında pay aldı. Bölgesel farklılıkların ise toplam maliyet üzerinde belirleyici olduğu vurgulandı.
Örneğin, ABD’deki en zengin yüzde 10’un kişi başına çevre maliyetinin 19 bin ila 63 bin dolar arasında değiştiği, bu rakamın gelir ve servet içinde görece düşük bir orana karşılık geldiği belirtildi. Hindistan’daki aynı gelir grubunda ise bu maliyetin 410 ila 1400 dolar arasında kaldığı ifade edildi.
Araştırmada ayrıca, “kirleten öder” prensibine dayalı vergi mekanizmalarının tek başına çözüm olmayacağı ancak küresel çevresel dönüşüm için önemli bir finansman kaynağı oluşturabileceği değerlendirildi. Uzmanlar, özellikle ABD ve Çin gibi ülkelerdeki yüksek gelir gruplarına yönelik vergilendirme ile biyoçeşitlilik ve iklim fonlarındaki finansman açığının kapatılabileceğini belirtti.
